Henck

Herinnering aan woestheid

2012-01-18T21:57:00.002+01:00

drie rondes salon

tafel met vader dan

zonder schoenen achter

deur de sneeuw in

Gedachte

2011-12-13T22:27:00.002+01:00

we delen hier de zuurstof,
maar niemand staat het af,
het is nu eenmaal zo

2011-12-04T01:27:00.000+01:00

Voederplaats

2011-11-29T00:06:00.000+01:00

Het brood en dan de appels, water

toe, de gulzigheid in naakte

vrijheid, afschrikwekkend in haar

tomeloze drift

de voederplaats als slachtveld, de

lijken weerloos weggeslingerd, de

stilte achteraf voelt diabolisch en

zwaar en dik als mist

“De kop omhoog, de zintuigen

zijn geprikkeld. Beesten zijn het, niemand

durft het hek voorbij want wie weet

met zekerheid dat hij niet als

appel of als brood gegrepen en

gegeten wordt”

III

Gekooid en wild verlangen

deze wereld die van tralies,

beton, zorgvuldig gras is,
dit abjecte denken waar ik

onbegrepen blijf, waar anderen
nooit gegrepen nooit

gegeten worden.

Van appels en van brood, een klucht

is het, van appels en van brood,

het volk wil brood en appels, het

volk wil water toe

Verdwalen als fenomeen

2011-10-24T00:20:00.000+02:00

Nu maar eens beginnen met herschrijven wat

gebeurd is. Het pad af, tandenknarsend grind,

een hond blaft in de verte, huilend kind.

Niemand heeft gedag gezegd.

(Spinnenweb met vangst, glimmend van de dauw,

zorgvuldig zonlicht. Postbode, houtduif,

vlinderstruik.)

Einde wereld, hier is het gedaan, heb ik wel

gedag gezegd. Blinde paniek, van het soort dat

hier niet voor bedoeld is

verdwalen als fenomeen, op zoek naar

geruststellende gordijnen, naar een huis dat staat,

naar een zacht en warm vrouwenlijf

dat nooit ofte nimmer meer gedag zegt –

los van het fenomeen verdwalen
blijft het zoeken

Brief #7

2011-09-21T00:36:00.002+02:00

G.,

Leve de tijd. Tijd heelt lege dagen, tijd heelt alle

barsten, alle scheuren in de verf. Hoewel ze ook

barsten doet ontstaan.

G. dit is van een andere orde, ik zal je daarmee

nu niet lastigvallen, het is al vreemd genoeg -

je hebt mij daarbij niet nodig

eerder schreef ik al dat ik dat niet meer ben,

dat lijf en die gedachten, toch lijk ik op

mezelf, ik lijk nog altijd op mezelf

goed nieuws. Leve de tijd want zij

laat me, heelt me, doet me scheuren en
barsten maar toch

ben ik op mezelf blijven lijken, wat er dan ook
van over is gebleven, schrijf me maar niet terug -

ik wil liever niet weten
hoe je er over denkt.

Met groet,

Ansichtkaart retour

2011-09-05T22:14:00.000+02:00

Beste x. en y., ik zal niet

beginnen over uitzicht –

over het uitzicht niets dan goeds.

Ook het eten en de mensen

kunnen respectievelijk heerlijk

en zeer vriendelijk worden genoemd.

Dan nog dit: geluk is hier niet zo alledaags

als ik in beginsel aannam, het is hier

net als overal

maar dan met zon met uitzicht

met dat eten en met die mensen

met groet,

Ontrafelingen

2011-08-23T00:49:00.004+02:00

Dat mysterie ontrafelend, van hoe de dingen voortgaan,

zo kwam ik bij de ansichtkaart

die je stuurde in augustus van het jaar (..)

(ik zeg dat verkeerd, ik ontrafelde niets maar keek

en zag dat dingen voortgaan – dit was weer zo’n voorbeeld)

in mijn hand een ansichtkaart. Je handschrift en de woorden,

de inkt, de voorkant, de boodschap. Gedachten.

Ik heb iets in mijn hand dat jij geschreven hebt. Dit alles

was op een bepaalde dag in een bepaald jaar, je

dacht aan mij en kocht een kaart, dit is wel een mooie

toen het schrijven. Denken – wat wil ik eigenlijk zeggen

en wat zou hij willen horen – en schrijven. Waar is

die pen gebleven die ik gister had etc.

pen op kaart. Tik. Lieve H. het gaat me goed, maak je

geen zorgen. Het is hier mooi en ik heb mensen om me heen,

de dagen vliegen voorbij. Als het zo doorgaat zie ik je snel weer,

liefs. Maar ik geloof niet dat we elkaar toen hebben weergezien

en dat probeer ik te ontrafelen, waar op welk moment

zette je die pen op die kaart en stierf alles een stille dood.

Hoe dingen voortgaan, hoe ontrafel ik hoe dingen voortgaan,

hoe lees ik een ansichtkaart keer op keer en lees ik niet

wat er staat.

Broeiend

2011-08-23T00:13:00.002+02:00

Avond. Een balkon verder ruikt naar verse was,

het broeit in de lucht maar niemand is gewond,

de weg is leeg en de stenen zijn warm. De dag

heeft ze daar gelaten, rust en regelmaat ademt

zwaar, verdomd als het niet waar is dat

het hier verder niet veel verandert – het koelt

later wel wat af en dat is dan de dag. Opa

gaat even liggen en jullie moeten stil zijn.

Brief #6

2011-08-17T00:55:00.000+02:00

Een brief van G., of het haar voorspoedig

gaat is me niet duidelijk, het zegt alleen dat

de dagen die ik beschreven heb

echte dagen waren. Leve de realiteit

(G. ik draag het lot nog altijd

van dit hart en dit karakter

hoe vergaat dat jou)

en gedeelde herinneringen. Dit is echt

gebeurd, dit is waarheid – al is het maar

waarheid omdat we dat zo willen

G. ik vraag me af wat nu de tijd

verder met ons doet, ouder

anders, vreemder

Pilsje aan de Sûre: Resumé. Een weinig coherente uiteenzetting.

2011-08-09T00:48:00.004+02:00

Geheel tegen de geest van Rutger Kopland, van wie ik de titel leende (1), wil ik er toch iets over zeggen. (Kopland heeft vaak betoogd dat een gedicht niet meer is dan er al geschreven is, en dat spreken over gedichten derhalve zinloos is). (2)

“Pilsje, praatje, van het een komt het ander,

leven en dood, tijd en eeuwigheid(…)
Maar je kunt niet altijd alles

relatief zien, er zijn ook de grote,

regelrechte gevoelens waar het om gaat.” (3)

Het is die rivier waar dan pilsje, praatje het leven en de dood voorbij komt – maar nooit zonder gevolgen, altijd zal er iets in de lucht moeten hangen van gewicht, van gevoelens ja zelfs grote gevoelens want anders wordt het gesprek niet gevoerd. Pils en praten, vrienden, de rivier die onvermijdelijk voorbij stroomt, geluk is het woord niet – regelrechte gevoelens. Een zwaarmoedig denker denkt bij regelrechte gevoelens niet aan geluk, of slechts in verlangende zin, geluk is: everything beautiful is far away (4)

Ja, het onvermijdelijke van die rivier, dat gevoel. De wereld stroomt voorbij, onvermijdelijk, en we spreken van grote en regelrechte gevoelens terwijl de wereld voorbij stroomt. Zo gaat het vaker. Maar stilstaan moet.

______________________________________

1) ‘Pilsje aan de Kempen’, uit Alles op de fiets, Kopland 1969
2) o.a. ‘Dichters. Interviews’, Diepstraten / Kuyper 1980, p244

3) ‘Pilsje aan de Kempen’, uit Alles op de fiets, Kopland 1969

4) ‘Everything beautiful is far away’, Under the Western Freeway, Grandaddy 1997

Pilsje aan de Sûre

2011-08-08T22:54:00.000+02:00

Diekirch, juli, 2011

(We zijn zo verdomde vrolijk. Geluk is het
woord niet, het ligt op het puntje

van mijn tong, geluk
is het woord niet

(Grijs lacht de rivier – voor zover

rivieren kunnen lachen maar

in poëzie mag alles)

Grijs lacht de rivier, geluk nee is het woord niet

we zijn zo verdomde vrolijk, woord

niet)

Een gedicht over de Sûre

puntje, tong

woord, niet

verdomde, vrolijk

poëzie, alles

geluk.

Treinen

2011-07-13T00:30:00.002+02:00

Goddank, ook hier in dit nieuwe huis, althans op het balkon, kan ik als de wind goed staat treinen in de verte horen. Ik heb er maanden op gewacht of misschien niet aan gedacht maar nu, deze lichte warme dag begin juli, hoor ik ze.

In mijn oude huis hoorde ik ze vaak als ik in bed lag – dat kon maar zo, zo op de grens van slapen en waken, het fijnste moment van de dag zijn – half slapend, in de verte treinen, mensen die nog aan het reizen zijn. Bedenken waar ze heen gaan en met welk doel. Liefde, of dood, een etentje met vrinden, knikkebollend van de wijn, een arts-assistent eindelijk klaar met werken en verlost van patiënten, een conducteur op de laatste rit. Een man met een aktetas. Een meisje met portfolio. Een vrouw met koffer. Een steward vanaf Schiphol. Een…

Nu, deze lichte warme dag begin juli, nu vergeet ik je nooit meer, dat beloof ik.

Investeringen

2011-07-13T00:27:00.003+02:00

Van mijn laatste geld maar wijn gekocht,

een waarlijk wijze investering;

vergetelheid wordt duur betaald

met lijf en hart en veel verstand.

Gedicht voor Reve

Notities voor het geweten

2011-06-23T01:42:00.000+02:00

Voortvarend beweeg ik naar vergetelheid, in die

romantiek zijn we verzeild geraakt,

van bitterzoete geheimen bakt men taarten

al broeiend in de zomer met een

losse regenbui

om het stof eraf te spoelen

sweet memories, I can’t let go

Welke belofte deed ik ooit mezelf

dat ik akkoord ging met dit leven,

welke horizon heb ik geschetst

III

Midden in de stad

stamp ik mijn bril kapot

om het niet te hoeven zien

ik heb mezelf zoveel beloofd

meer dan ik ooit waar kan maken

Onder ons

2011-06-09T00:11:00.001+02:00

Drinken met X.

Hij schoof net nadat we ons in het café hadden gesetteld met pils aan een tafel met hoge krukken dichterbij. Keek om zich heen om zich ervan te vergewissen dat niemand ons kon verstaan. Begon toen op samenzweerderige toon:

-Hoe kijk jij eigenlijk naar onze generatie?

Onze generatie, antwoorde ik, daar zeg je wat. Ook ik keek inmiddels om me heen, want ik voelde aan waar dit heen ging en ik wilde niemand beledigen, althans niet in het café omdat dat tot een handgemeen kon leiden. Liever beledigde ik groepen mensen per ingezonden brief in de lokale krant onder een schuilnaam. Zo ook X., maar het verschil was dat X. socioloog is en groepen beledigde onder zijn eigen naam, goddank in stukken en essays die verder niemand buiten zijn academische kringetje ooit las.

-Ja, ik bedoel als insider met een kritische blik zeg maar. X. nam een slok pils en liet de helft langs zijn kin gaan, wat hij snel corrigeerde door met de mouw van zijn slechtzittende overhemd zijn gezicht af te vegen.

Ja, antwoorde ik, maar denk je dat ik weet wat al die mensen doen? Ik ken maar een select gezelschap toch? En dat zijn nou niet echt typische vertegenwoordigers van een generatie volgens mij. (Ik probeerde hier een grap te maken over X., maar dat mislukte jammerlijk).

X. lachte, met moeite. Boer / Kiespijn. Vervolgens volgde een poging tot onderwijs: ik zou een kind zijn van de protestgeneratie en dat had me besluiteloos gemaakt. Een slachtoffer van de keuzevrijheid – de ruime mogelijkheden tot zelfontplooiing hadden me verward.

Ik dacht aan mijn ouders terwijl X. oreerde: protestgeneratie? In mijn beleving vormde mijn broer A. en ik de protestgeneratie in onze familie. We stemden links, we bezochten manifestaties, we protesteerden: de eerste keer dat ik de landsgrens overging was om in Brussel te protesteren tegen de globalisering, een term die ik zelfs nu nog maar half kan uitleggen. We discussieerden aan de keukentafel met mijn vader en het ging er heftig aan toe – vaak werd er minstens één iemand zo boos dat de discussie eindigde met weglopen, gevloek, donderwolken. Hoezo waren zij de protestgeneratie? Mijn zuster E. werd bovendien na haar 14e een hippie, nee geen H&M-hippie maar een echte. We leken met z’n drieën te willen zijn wat mijn ouders nooit geweest zijn – onderdeel van een protestgeneratie.

Maar hoe zit het met die keuzevrijheid en die zelfontplooiing? X. en ik waren inmiddels het duister ingegaan, op zoek naar onze fietsen. We staken nog een sigaret op onder het oranje licht van de lantaarnpaal.

-Eigenlijk waren mijn ouders ook niet echt van de protestgeneratie, bekende X. met dubbele tong. Eigenlijk waren ze ook maar gewoon burgerlijke lui.

Onder ons is een voorpublicatie van het dit jaar te verschijnen Egodocument.

Het echte leven is:

2011-05-30T00:06:00.001+02:00

(We moeten om tafel, praten. Het gesprek moet voort. Ontwikkelingen. We moeten praten en uiteindelijk iets principieels zeggen waar we verder mee willen. Iets waar we mee kunnen werken, waar we ‘naartoe gaan werken met z’n allen’.
Handen schudden, lachen, papieren pakken, agenda’s. Pennen en tassen. Zaaltjes, lege kopjes en bakjes met creamer -en suikersticks. Tafels die in een rechthoek staan opgesteld. Bakstenen muur. Nietszeggende schilderijen van een onbekende lokale artiest.
Er heeft iemand genotuleerd. De papieren staan weer volgeschreven, dat wordt een lang verslag; via de mail komt het jullie kant op, zegt ze in het rumoer van het opstaan en inpakken. Je moet iets gezegd hebben, het verschil maken, je naam op dat papier dat straks een .pdf is in de mail - die en die zei dat en dat, en dat en dat wordt overgenomen in de aanbevelingen aan die en die.)

Ik sta voor het raam, iedereen is weg en de woorden verlaten mijn hoofd. Het staat immers op papier, dus waarom onthouden?

Voor dat raam wordt het me duidelijk, in de stilte van bakstenen muren, tafels, lege kopjes en creamersticks in oerlelijke bakjes – dit is niet het echte leven (ik zie al voor me dat ik het verslag uitprint, kijk of mijn naam erin staat en het vervolgens opberg in een dikke ordner), maar wat dan wel?

Het grijze uitzicht snijdt me de adem af. Een benauwd gevoel. Mijn handen voelen klam aan in mijn zakken. De punt van mijn overhemd hangt uit mijn broek, valt me op. Mijn bril is vies. Ik heb zin in een sigaret, daarbuiten, in dat grijze landschap - regen op me neer, doe me huiveren, omhels me.

Vaarwel, oh bloemenzee

2011-05-28T00:48:00.001+02:00

observatie

de tuinman kiest een grijze dag

zodat de bloemen niet zo schitteren

in bijvoorbeeld gelig voorjaarslicht

staat op, spreekt

‘als dit het leven is

dan hoeft het niet meer zo

de dag is al aan flarden vanaf het

moment dat ik ontwaak

en zo vergaat het me. Dag na

dag na dag etc.’

staat op, verloochent en
vergeet, verdriet
is nu het woord niet,

verdriet is nu het woord niet

neemt zijn camera ter hand

en filmt nog wat hij achterlaat

Citaat #123

2011-05-19T01:08:00.000+02:00

So they took me to the hospital
they put my body through a scan
what they saw there would impress them all
for inside me grows a man

-Andrew Bird, 'Masterswarm', Noble Beast, 2009

Verdriet.

2011-05-16T02:06:00.001+02:00

alles van waarde is weerloos
-Lucebert

Slaap nu maar – probeer maar. De

dag komt wel tot rust, wordt dan weer de nacht,

schenkt het donker over alle dingen. Je voelt je

zoals ik, ja we voelen ons hetzelfde, maar niemand

zal dat ooit zal begrijpen. Zelfs wij niet.

Slaap nu maar, het komt

godverdomme wel weer goed –

de belofte en de waarheid is dat niemand

dat ooit weet. Niets is zeker. Niets is nu
het beloven waard.

Er komt niets dan verdriet uit je ogen – maar lief,

je hebt geen lichaam vol met drama, maar uit je

ogen lopen beelden en geluiden en mensen en

niemand kijkt er dieper in dan jij –

slaap nu maar. Ik houd je hoofd vast en je huilt -

je slaapt haast en je huilt. Zacht. Je

ruikt vertrouwd. Ik denk aan

Citaat #122

2011-05-15T02:15:00.001+02:00

En ik loop door de jaren

langs een eindeloos strand

En ik probeer te verklaren

Hoe ik hier ben beland

Hoe sterk is het toeval

Hoe sterk is het lot

Ben ik wie ik zijn wou

Is het dit wat ik zocht

-Stef Bos, 'Witsand', Van Mpumalanga Tot Die Kaap, 2001
http://www.youtube.com/watch?v=a4O6pHi7Ekw

Attestatie de Vita I: Nachtdromen

2011-05-04T08:14:00.004+02:00

Ben ik gestopt te dromen? –dat zou wel eens de kern kunnen zijn van de misère. Ja, de radeloosheid komt altijd laat, en ja ik slaap meestal pas laat. Mijn schuld.
Zojuist rookte ik een sigaret op het balkon en het regende, het was maar een klein beetje, maar de geur van water op stof en overal neergedaald stuifmeel steeg op, althans zo rook het. Verlangen, of nee geen verlangen maar iets anders. Even een andere realiteit. Verlangen naar verandering?

Don't forget that change will save you.

Maar hoe?

-Kiezen tussen kwetsbaarheid of die
harde kop, dit gezicht is mijn gezicht maar

kwetsbaarheid waarbij het leven zo gelaagd is
maar ook zo verdomd vermoeiend-

I will make it through the day, and then the day becomes the night.
I will make it through the night.

Troostvolle woorden van Michael Stipe. Maar ook deprimerend. Het idee dat je je erdoor moet worstelen – dat de dag een marteling is. Vaker in de (tot mijn verbeelding sprekende) clips van R.E.M. bespeurde ik een contrast tussen de marteling van de dag en de bevrijding van de nacht– zie in dit verband eens Nightswimming - helaas is de lange versie onvindbaar op youtube, maar de verkorte versie geeft al een aardig beeld: de dweilende supermarktjongen in het begin, de vermoeide vrouw achter het glas van de receptie van een hotel waar de gast incheckt – een zakenman die verderop in de film besluit poedelnaakt in het hotelzwembad te duiken- het contrast met de naakte lijven die de vrijheid genieten, het meer, het vuur, naaktzwemmen. Jong zijn. Dromen.

De lange versie deelt het nummer in tweeën; in het midden stopt de muziek en horen we het ruisen dat je hoort als je onder water duikt. We zien naaktheid, onbeschaamd (zeker voor Amerikaanse begrippen). De rust van een minuut of wat met niets anders dan lichamen, water, schaduwen. Nightswimming als ultieme tegenhanger van de dag, de baantjes, de zinloosheid van het werkende bestaan. Maar ook het verlangen, alsof de eerder getoonde mensen dezelfde zijn die in het holst van de nacht op een strand met een vuurtje besluiten poedelnaakt het meer of de zee in te duiken. En dan nog de lastig te duiden zakenman – als een geest van zichzelf, een melancholisch figuur dat onder andere omstandigheden zijn jeugd probeert te herleven:

Nightswimming deserves a quiet night
I'm not sure all these people understand
It's not like years ago,
The fear of getting caught,
Of recklessness and water
They cannot see me naked
These things, they go away,
Replaced by everyday

Goed. Sigaret op, slapen. Nachtdromen. Morgen bedenk ik me wie ik ben in de clip die zich hier, nu afspeelt.


________________________________________
Citaten: R.E.M., Überlin, ‘Collapse into now’, 2011; Nightswimming, ‘Automatic for the people’, 1992. Zie de clip van Nightswimming hier.

Dromenvanger

2011-03-29T00:40:00.000+02:00

Gulzig en onverzadigbaar opent zich het zwarte gat dat de ziel heet – omdat ik onderweg ben en ja, hier ben ik eerder geweest. Dit is een plek uit mijn jeugd; de lentezon baant zich een weg tussen de lange dunne bomen door.

Schets me nu dit landschap, neem desnoods een foto, zo de ziel het wil; het bewijs dat moet geleverd worden.

Soms vind ik dromen terug. Dit is het landschap dat ik kwijt was.
Verloren aan de werkelijkheid.

Keukengerei

2011-03-29T00:12:00.001+02:00

2011-03-15T00:43:00.000+01:00

Sweet melancholy, come home

2011-03-14T23:10:00.001+01:00

observaties

in de verte is het 13 graden celcius

de wind lijkt te zijn gaan liggen

het voorjaar maakt beloften

amersfoort cs

forse vrouw in klederdracht

met een fijne cappuccino

in een witkartonnen mok

Sweet melancholy, come home

De architect

2011-03-14T22:51:00.000+01:00

Hij tekent een raam, neemt de zon

ter hand en buigt, draait en laat los –

volgende blad, de vloer, de muren,

de details – zo valt ze, zo ligt ze mooi,

het licht. Ogen dicht, warmte voelen,

met de hand langs een kozijn gaan,

kleuren voelen. Ruiken. De geur van

papier verlaat de neus en er komt terug:

steen, vocht, hout, stof. In de verte

valt iets om. Een stem. Glas op hout.

Koffie. Ogen open – verblind. Zo

moet het worden, zo is het goed.

In opdracht, B.

Versie I

Ik schrijf niet

2011-03-08T22:26:00.001+01:00

Schrijven, het is ook niet mijn vak. Of eigenlijk ook wel, maar dan in combinatie met veel praten. Liefst veel. Of op sommige dagen ook niet – dan schrijf ik veel, maar bepaald geen poëzie of verhalen; veelal schrijf ik feiten op die dan in een bepaalde volgorde en met een bepaalde kracht neergepend een bepaald beeld moeten geven van een situatie uit het dagelijks leven.

Meestal heeft dit tot doel iemand op een ander kantoor te overtuigen van een bepaalde blik op de situatie. Eerst heb ik gepraat met iemand die die blik heeft en er ook veel belang aan hecht dat die blik op een ander kantoor wordt overgenomen.
Ik vroeg eens: waarom gaat u dan niet gewoon naar dat andere kantoor met die blik van u? maar toen zei die persoon: nee, ik kan dat niet verwoorden. Maar ik snap het toch ook? wierp ik tegen. Ja, maar het moet op een bepaalde manier worden geschreven, zei die persoon toen. Blijkbaar kon ik dat, maar ik was nog wat groen en ik wist dat dus niet zo goed.

Soit, veel praten en schrijven dus. Een prachtig bestaan, dat moge duidelijk zijn. Poëzie, nu ja, ik kan altijd nog dichter worden, als ik dat praten zat ben bijvoorbeeld. Dat ik zeg: nu eindelijk, lijden in stilte, nog slechts schrijven in het ochtendlicht aan de nog niet afgeruimde ontbijttafel bijvoorbeeld, of na de dis met een half glas rood stil blijven zitten tot er een regel komt. Zoiets. Dat kun je op kantoor niet doen, dat verzeker ik je. Daarom wint thuiswerken ook aan populariteit vermoed ik. Niet meer praten maar schrijven.

2011-02-28T01:01:00.002+01:00

Op de fiets door de

straten die van stroop zijn –

dat krijg je als verdriet

groter is dan rendement

schreef ik aan de keukentafel. Ik dacht eraan dat ik, fietsend naar Het Werk, het gevoel kreeg of de weg zelf - niet de wind of de fiets die ik voor een klein bedrag van mijn vader overkocht - het fietsen zo zwaar maakte; ja, dacht ik, alsof ik door stroop fietste. Wat een banaal begin van een gedicht eigenlijk.
Dan de sprong naar verdriet, jawel. Fiets, stroop, verdriet, straat. Gedachtesprong: het was altijd dat verdriet, maar het rendement was ook altijd groot - poëzie, muziek, gesprekken. Een rijk 'binnenleven' op de koop toe. Maar het rendement vandaag de dag? Gedichten die beginnen met straten van stroop. Vooralsnog, meer niet. Ik denk er nog eens een tijdje over na aan die keukentafel.

Me-taal-moe-heid

2011-02-15T00:00:00.000+01:00

februari 2011

Naar Brugge en weer terug-

Met haar grijze grimas hapt ze toe –

de wereld, tanden blinkend scherp

geslepen glanzend van het

slijm dat dikke druppels mistig

langs de ramen op de grond maakt vallen –

Ik wil wel anders maar het gaat niet,

ze werkt me tegen en ze valt

steeds weer om alsof een glas

echt van zichzelf kapot wil gaan

(Vanuit het raam zag ik de wind

het water alsmaar voortduwen).

Mijn roken op een koud

en kil verlicht parkeerterrein,

ik dacht toen nog, zo gaat dat dus –

mijn ogen zijn nu ramen,

ik laat me door de wind

dag na dag steeds voortduwen.

Lichtschaarste

2011-02-03T00:42:00.003+01:00

De grauwe waarheid is nog

grauwer zonder

zomerlicht, de warme

gloed die alle waarheid

ontdoet van haar

harde rand, vormloos

dragen we dat lot, de jassen

dichtgeknoopt, de handen

wit en dood

laten we dat lot

aan het lot over –

denken niet, struinen

flaneren niet, gebogen

lopen.

Gebarentheater

2011-01-30T03:00:00.003+01:00

Tussen ons de dikke glazen wand

waar we ons pantomime opvoeren,

waar gebaren het theater vormen

tussen ons meer. Onuitgesproken.

Het gebied waar alles grijs is, niet

gedefinieerd, niet helder, getroebleerd,

waar mist de dienst uitmaakt – dit

theater van gebaren, nietszeggend,

niets zeggen en niet zwijgen,

zwegen we maar, was het maar

stil en vredig,

was er niets dan was er nooit iets

Black out

2011-01-30T02:59:00.008+01:00

Roken, vergeten, drinken

In die volgorde

O ja, er is gedacht en er is gerookt en gedronken

maar de vraag is wat het toevoegt

aan het al bestaande

dood, drank, draken

een foto uit mijn jeugd

een mens onder mijn bed

ik heb een revolutie nodig

een nieuwe draai en een ander punt

(c) 2011 H. Ruiter

28

2011-01-25T23:59:00.005+01:00

Leeswijzer

Non-poëzie / proletarisch mijmerend

Ritmisch: ’80 / overhaast

Al 10 jaar 18 en of dat nog niet genoeg is

de woelige jaren ’80 sprongen me tegemoet

vanuit de fotoboeken die ik geheel vrijwillig

doorkeek op deze toch al vreemde dag

op zoek naar nieuwe uitleg of een andere

benadering van wat dit leven tot op
vandaag heeft voortgebracht of als dat niets brengt

tenminste heeft betekend

Of er een antwoord voorhanden is,

of er een licht kan schijnen of een stem

kan nederdalen uit de hemel –

want god weet dat ik jarig ben,

hij schiep me immers toen

met voorbedachte rade en met opzet

en met grote lege handen

doorzichtig alsof rook

en nu een kerk, een dier, een wolk,

een gedachte en een woord van vriendschap

een straffe Argentijnse wijn met sigaret,

Gilberto en Stan Getz

een laatste overdenking van een

jaar vol angst en beven -

en zo gaat alles steeds nog voort.

Politieke Overwegingen of De Kaasschaafmethode

2011-01-11T22:01:00.000+01:00

1. De Chirurg

Alles lijkt zo anders dan op de foto, die

vrouw daar op die snijtafel is niet dezelfde –

alle instrumenten zijn gereed, de blinkende

verzameling waarop hij ooit zo trots was –

vandaag liggen ze daar roerloos, afwachtend,

tot de grijsaard vertwijfeld capituleert

dit zijn niet de longen, niet de nieren

niet de lever uit mijn herinnering

2. De Landmeter

Vlak na de eerste conversatie
die ik ooit had over de dood

viel het me op dat ik nog nooit zo

naar grond had gekeken

ik wil mijn koffie altijd heet

dan lost de suiker beter op

en zo begint de dag

en zo kom ik hem door

het is wel een cliché

maar meten is weten

en zien is geloven

en ik geloof wat ik meet

3. Terug naar af

In de bus, een ambtenaar tegen een collega

spoel jij je toilet al door met regenwater

-Nee dat is goddank niet mijn afdeling

Jaarrekening 2010 is klaar

2010-12-30T22:10:00.001+01:00

Beste lezers,

De jaarrekening van 2010 is af - een overzicht van wat ik het jaar door heb geschreven.
Als je geïnteresseerd bent kun je me een mailtje sturen via ruiterhenk(at)hotmail.com of laat een reactie achter met je mailadres er in. Dan stuur ik je een digitaal exemplaar toe!

Dank voor het lezen en tot in 2011!

Hartelijks,

H.

Kerstgedicht voor X.

2010-12-23T17:55:00.000+01:00

Ik kan wel naar je blijven kijken –

er gebeurt wel veel maar er verandert niets en dat is tegelijk dan de tragiek van mens zijn in een lege wereld, de sneeuw verzacht de holle klanken van een landschap met teveel pretentie met een huis waar als de kachel brandt een kerstboom en een zee aan drank de dood in werkelijk al haar facetten voorbij laat komen met een hond die aan je handen likt als je net iets hebt gegeten en een kind dat niet begrijpt wat gezelligheid nu eigenlijk is en een man die drinkt en een vrouw die danst en dat is dan de werkelijkheid –

X., ik denk dat ik maar thuisblijf

(c) 2010 H. Ruiter

Vermengd verlangen

2010-12-17T00:38:00.003+01:00

Verlangen, vermengd verlangen, in het leven zelf

als een druppel paarse verf in een blik met wit;

als een losse hond of een argeloze kat

in een wijds en te groot landschap

ja verlangen, en ja, de woorden en de mensen. Niemand

kijkt er nog van op als ik mijn hart uitscheur en vertrap,

als ik mijn verdriet met daden omlijst,

niemand kijkt als ik vernietig wat bij mij hoort –

hoort maar niet past. Dit hart is groter

dan mijn hoofd.

Terug naar G. – XI en verder

2010-11-29T18:36:00.005+01:00

XI Verzonnen veiligheid

Zoals indertijd in mijn geboorteplaats G.
verkeek ik me ook nu weer op de gevolgen

van vervreemding en van oud gevoel

dat vanuit het niets herleeft –

alsof niemand kan begrijpen

dat dit huis niet meer bestaat

dat deze weg nu niet meer leidt

tot de plek waar die ooit leidde,

tot het huis waarin we leefden

tot een eindeloos gevoel

van verzonnen veiligheid

XII Sneeuwjacht

Dit landschap wacht al weken

tot er sneeuw valt en de winter

bedekt wat niet gezien mag worden

Jachtmaken

2010-10-08T00:57:00.008+02:00

Al dat verdriet, dat moet eruit

Verhuizen en daarvoor | Deel I

2010-10-05T22:13:00.011+02:00

I Antropomorfistisch inpakken

De dingen in mijn huis verdenken

mij ervan verraad te plegen

ik zie het aan de manier

waarop ze naar me staren

de boeken in mijn boekenkast

gaan met tegenzin in dozen

(haast doet het me denken

aan de katten in de kooitjes

op weg om hun geslacht

bruut te laten saboteren)

en dan zijn die boeken nog coulant,

wacht maar tot de spiegel,

wacht maar tot bestek,

wacht maar tot gitaar

Bewustzijnsvernauwing

2010-10-05T00:30:00.012+02:00

Koning A. verdomde het me een moment rust te geven –

zijn scepter zwaaide met trefzekerheid mijn richting op

en hing vervolgens hele nachten

als een zwaard van Damocles

boven mijn verwarde hoofd

Als er nu nog iets te dansen viel, een vrouw om te zoenen,

hard en nietsontziend, als er nu nog een ander was,

om wat dan ook mee te doen

maar zoals gezegd, Koning A. kent geen genade

Eilandverhaal #2: of ik zonder die verdomde melancholie zou willen leven

2010-09-15T23:30:00.011+02:00

Of ik zonder die verdomde melancholie zou willen leven, vroeg psycholoog M. me een jaar of drie geleden. Nee, dacht ik, dat dan toch niet, niet leven zonder die filters die het leven dieper kleuren.

Nu ik hier op Terschelling in de avond over de Havendam wandel begrijp ik weer waarom dat geen reële optie was; het hartverscheurende ondergaan van de zon laat West – Terschelling in oneindig mooie schaduwen achter en de zee ligt als een zwarte poel met heldere scheuren als een gracht rond dat kasteel –

’s avonds hoor ik de uitgelaten bakvissen als ze op hun gehuurde fietsen de nacht ingaan om te drinken en te zoenen en verliefd gebroken weer naar huis te gaan (later op de veerboot huilde er één onafgebroken op het dek).

Het luide vrijen van de buurvrouw doet me besluiten een laatste sigaret te roken, het is genoeg geweest met dat schrijven.

Psycholoog M. heeft vast geweten dat men al die dingen wel kan waarnemen, maar dat de diepe laag pas komt als je het overgiet met eigen jeugd en het vergaan daarvan, met dood en andere ongemakken, met verdriet en met verslagenheid.

We hadden zo gelukkig kunnen zijn, ware het niet dat

2010-09-01T01:52:00.003+02:00

We hadden zo gelukkig kunnen zijn, ware het niet dat

ware het niet dat
waarom eigenlijk

omdat
ik een kutkarakter heb of omdat
jij een kutkarakter hebt dus omdat
we kutkarakters hebben

omdat we liever doodgaan van ellende
dan dat we van doodgaan ellende ondervinden
omdat de dood een triviaal ongemak moet zijn
een jeukerig gevoel op maandagmorgen

omdat er niets is dat gelukkig maakt
en dat geluk dus niet bestaat

omdat god het niet kan helpen
omdat hij niet bestaat

maar hadden we dat allemaal
niet eerder kunnen bedenken

“Geluk bestaat niet, alleen hard werken.”
- de grote filosoof Chris Vroman in Onderweg naar Morgen

Eilandverhaal #1: bier op een zweterige namiddag.

2010-07-28T01:51:00.002+02:00

Hier weten ze wel raad met bier op een zweterige namiddag – terwijl ik uitkijk over het Groene Strand, bezaaid met kokkels omdat het zeewater zich heeft teruggetrokken, spoel ik met een groot glas bier en dagvers zweet op het gelaat een runderstoofpot weg.

Dit is geluk gemaakt van steigerhout – een met schelpen en aangespoelde krabbetjes bezaaide idylle.

Het verbranden gaat hier vriendelijk; de zeebries doet je denken dat er eigenlijk niets gebeurt. De rode neus, de pijnlijke nek die pas in de avond opspeelt. Het venijnige trekken van de huid is daarna hetzelfde als aan het Vasteland, maar met een verzachtende wind, alsof het eiland er een kus op geeft.

En de liefde, de zachte opleving van wat leeft en ademt en soms stil gaat liggen – ik kus je met genoegen, je sproeten en je rode neus, je ruikt zo lekker naar de zee.

Barcelona, Utrecht Overvecht, Terschelling, het Reflectieraam en ik

2010-06-29T23:56:00.009+02:00

Terwijl ik me al dagdromend voorstel dat de metro stopt bij Plaça de Catalunya kijk ik uit het raam en in het zonlicht ligt station Utrecht Overvecht. Ook mooi.

De diepte in het landschap is anders – in het zonlicht lijkt er een dimensie bij te komen. Heb ik ooit aan deze kant van de trein gezeten? Het moet haast wel, al die keren dat ik naar college ging, me naar vergaderingen over onderwijsverbetering sleepte, me naar borrels begaf en naar etentjes met mijn zuster afreisde – het moet wel. Een statistische onmogelijkheid haast, hoewel ik niets van statistiek weet.

Later zit ik in de schaduw van de overkapping van het perron te wachten op de trein terug – de zaken zijn weer gedaan. De trein rijdt voor en in het raam zie ik mezelf zitten. Het is tien over half tien en ik drink koffie. Nog een sigaret voor ik instap. Het reflectieraam –wat is dat toch? Ik zie er fitter uit, ik heb geslapen en heb bijna weer controle over de dingen om me heen; het werk, de laatste tentamens, bijna vakantie, ik heb een energiecontract afgesloten, vanavond een to-do-lijstje maken, morgen wat regelen omdat ik overmorgen niet ’s avonds kan werken, wie moet ik morgen allemaal mailen, ik moet dat stuk nog schrijven, ik moet mijn dossiers bijwerken, er staat nog nasi en tjap tjoy in de koelkast voor zometeen, maandag aanstaande hoef ik nergens aan te denken, heb ik nog koffie in huis, wat ga ik van het weekend doen, wat betekent dat arrest dat ik vandaag las nu eigenlijk echt voor mijn cliënt, wanneer kan ik vreemdelingenrecht doornemen, waarom zonnebrand ook kankerverwekkend, hoe zorg ik ervoor dat ik niets vergeet, denk ik eraan om donderdag cursussen te regelen, vraag ik nog aan G. hoe haar presentatie ging, vraag ik vanavond nog even een ontvangstbevestiging voor het urenformulier dat ik in het postvakje op school gooide, mijn zuster is vanmorgen naar Thailand vertrokken en waar is ze nu?

Ik druk mijn sigaret uit en sta op om de trein in te gaan. J. rookte met mij haar laatste sigaret en stopte daarna, schiet het door me heen, met wie en vooral wanneer rook ik mijn laatste sigaret? Opeens verlang ik ernaar nu ook de bittere koffie de rook niet wegspoelt.

Als ik eenmaal zit neem ik een stuk papier en een pen ter hand maar ik kan niets schrijven – ik heb het al gedacht en dat lijkt nu funest.

De avondzon is haast verdwenen. Een diepe gloed ligt over het voorbijrazende landschap. Ik verlang naar Terschelling. Nog twee en een halve week. Meer nog dan naar de metro, Plaça de Catalunya, de drukte, het eten verlang ik naar vrienden, strand, zee, wijntjes, kamperen en eenvoud. Het hoofd leegooien en herstarten.

(c) 2010 H. Ruiter

Utrecht, de Reflectiespiegel en ik

2010-06-22T08:22:00.009+02:00

Enigszins gelaten trek ik de deur van de zaal achter me dicht. Het tentamen ging niet zoals het moest. Een stap naar voren en ik sta midden in de lange grijze gang. Even verderop hangt een spiegel aan de muur. Ik loop er naartoe. ‘Reflectiespiegel’ staat er op geschreven. ‘Aangeboden door studenten P&A 2005”.

Ik laat mijn tas op de grond zakken en kijk mezelf aan – ik neem een moment om mezelf aan te kijken. Ik zie er moe uit. Het maanlandschap onder mijn ogen breidt zich verder en verder uit. Ik heb slaap nodig. Slaap nodig. Slaap nodig.

Ik loop over het plein richting de bushalte. Een gezette Turkse vrouw blaast met een bladblazer tegen mijn benen; ik zie het stof en de peuken over mijn schoenen vliegen. Vanonder haar hoofddoek lacht ze verontschuldigend. Als ik de hoek om loop word ik verblind door de avondzon. De bus haal ik ruim.

De kantoren waar ik langsrijd hebben oranje vlaggetjes en ballonnen hangen. Niet begrijpend dat alles alleen maar melancholie kan zijn versiert men de dode kantoorlandschappen, de verzekeringsgebouwen, de administratiekantoren, godbetert de belastingsdienst.

Een hoogzwangere vrouw valt haast om in de bus – nadat ze zelf vraagt of zij niet even mag zitten staat er een student op. Daar zit je dan – een kind in je buik, de bus, Utrecht. Andere levens.

Bus halen is trein missen lijkt het; ik bedwing me om geen friet te halen hoewel ik erg honger heb. Na een paar sigaretten en een kop koffie komt de trein. Ik stap in en het is er donker.

Ik open mijn ogen en kijk mezelf aan. Reflectiespiegel, aangeboden door studenten P&A, 2005. De grijze lange gang is nog steeds leeg en stil. Ik loop naar buiten en ontwijk de gezette Turkse vrouw met de bladblazer. Ze kijkt me niet aan.

(c) 2010 H.Ruiter

Après moi le déluge

2010-05-18T01:10:00.003+02:00

Sometimes I reach to myself, dear god

-Eddie Vedder

Na mij is hier niets meer te

vinden, ik vernietig alles

wat er zich nog achter mij bevindt.

Omdat er verder niets te zien is grijp ik

naar mezelf; het verscheuren van papieren

en het breken van het glas

en zien dat niets nu zin heeft, dat niets kan helpen –

o ja, de gangen, de verpleging. De zieken die in bedden

wachten tot er iemand zich om hen bekommert,

het roken voor de deur, het kijken en het huilen –

ben ik hier eerder geweest? Het is een dal van

donkere dagen, van een vreemde geur, van

linoleum in de afschuwelijkste kleuren –

niets dat ik kan doen heeft ooit nog zin, niemand

is er bij gebaat, niet één mens

Testatio mentis

2010-03-24T01:18:00.001+01:00

C., vanmorgen nog om 10:31

stuurde je iemand een laatste groet

wat is er daarna allemaal

gebeurd

De Genadedood

2010-03-23T23:30:00.004+01:00

Canto libre

Een mens raakt voor het laatst

een glas aan, kijkt nog eens naar buiten

legt haar handen gevouwen in de schoot

nog een keer kijken. De hond voelt me aan,

verroert zich haast niet en de

lodderige ogen prikken

nog een keer voelen. De hand strijkt langs het

tafelkleed, de eigen haren voelen

anders aan dan anders

nog een keer zuchten. Haast onhoorbaar

ontsnapt de lucht, de levensadem, niets

wordt er door verplaatst

nog een keer aangeraakt worden. De kat strijkt

met haar hoge rug langs de hand, de man

raakt haar rug aan en verliest

Te verdwijnen in oneindigheid – ik heb al

vele symbolen onderzocht die verwoorden

wat ik ervan denk – mijn god, wat een

heldendaad moet dat geweest zijn, die

dag, die uren, die minuut

waarin alles en ook niets voorbijging

III

Een glas geheven op C., ze is niet meer in leven

Und so erscheint das nichts so bleibt, wie es ist ¹

Gedicht voor C.

¹Thomas Hübner

Ansicht

2010-02-16T00:36:00.001+01:00

14 - 18

2010-02-16T00:19:00.007+01:00

Romagne en Verdun, februari 2010

Waar de grond gevuld is met de doden

kun je niet alledaags meer lopen – dat moet

met laarzen, dat moet met gedachten,

dat moet met de grootste voorzichtigheid.

Niet wat schoonheid is maar

wat het doet; het landschap verstikt

en laat niet los en brandmerkt

en vergeet geen ziel

dat is het ergste, dat niemand hier

vergeten wordt

Het wrede landschap herzien

2010-02-08T14:39:00.008+01:00

Prelude

Hongerig staren de wolven naar de ramen, hun

donkere lijven in de sneeuw als

wonden in een maagdelijk lijf

(J.C. gehangen aan het kruis, zijn

heilig corpus gehavend en verloren –

deze lijdend boven het bed bij het raam

waar wij staan en vervloeken)

het wrede landschap lust me rauw –

het Bourgondisch verslinden, het vet

druipend van de vingers en de

botten achteloos naar achter toe gesmeten

Huisgeluiden

2010-01-31T00:40:00.002+01:00

Winter trekt een wissel, de zolder
kraakt en als ik kijk houdt hij zich stil
waarschijnlijk omdat schaamte bij dit soort dingen
bijna altijd wel een rol speelt -

huisgeluiden. Zacht maar onvermijdelijk
waait het in de schoorsteen en verdrinkt de
waterleiding, sterft het stof geluidloos
onder de kasten en het bed

niemand kijkt. Alsof de dingen om ons heen
geen decor zijn, geen podium geven
waarop we dit leven, leven

alles kraakt. Het huis fluistert zacht
oude verhalen en voorspellingen
van verval, verlies, verloren, vergaan

(c) 2010 H. Ruiter

Oudejaarsverdriet, laatste akte van het jaar

2010-01-03T01:40:00.003+01:00

Het huis is vies; overal ligt as en stof, de peuken liggen

verspreid over stenen asbakken te stinken en te vergaan,

de lege flessen staan al maanden klaar in tassen

om op een dag te worden afgevoerd

papieren met gedichten en halfafgemaakte zinnen

opengeslagen boeken maar niemand weet waarom

onbetaalde rekeningen, kaarten, foto’s,

hartje H. en lief kom thuis

An end has a start.* Opnieuw beginnen, jaren

achter elkaar opnieuw beginnen, alsof het leven

een aaneenschakeling is van oudejaarsverdriet

dat moet worden verdreven, verjaagd, vergeten

*Editors

Oudejaarsverdriet, eerste akte

2009-12-22T08:00:00.000+01:00

Overal ligt sneeuw, de witte plaag, en door dat serene landschap probeer ik me voorwaarts te verplaatsen, op weg naar welke bijeenkomst dan ook – het zij een vergadering, een kerstborrel of een cliënt die op de valreep van het jaar nog een probleem wil zien verdwijnen. Het is om het even. Ik arriveer, en vertrek. Arriveer, en vertrek. Ploegend door dat witte landschap vraag ik me af waar ik steeds heen ga: al die gezichten, al die gelegenheden, al die eenzaamheid nadien. Herinneringen worden steeds warriger, meer onsamenhangend, losser; gedachten lijken minder geïntegreerd in het totaal, wat dat ook zijn moge, mijn gedachten dwalen af. Ja, dit zijn de laatste loodjes, maar wat verandert er nadat ik mijn familie geluk heb gewenst voor het nieuwe jaar, de champagne heeft gevloeid, de lucht weer donker is van zwavel en rook?

Kan men een jaar in beschouwing nemen? Was het een goed jaar?
In de donkere dagen lijkt het allemaal zo ver weg. Zomer in Barcelona. Witte wijn op een zonnige middag in mei. Laat staan muziek, gedichten, sterke verhalen in de kroeg, wandelingen op zondagmiddag op een uitgestrekte heide. Alles wordt vergetelheid in deze laatste loodjes van het jaar. Ik ben steeds dezelfde, het jaar door, jaren door, een leven lang leven met onszelf.

Sneeuw dus, ook in het hoofd. Als sneeuwvlokken dwarrelen gedachten. Dit is het ware oudejaarsverdriet – in het oude en vermoeide landschap, weliswaar bedekt met verse sneeuw, verdwijn ik en verdwijnen wij.

(c) 2009 H. Ruiter

De dagelijkse dood

2009-12-18T22:54:00.002+01:00

G., je kon altijd zo goed praten
over de dood en bijbehorende ongemakken –
alsof de dood zo dagelijks was als
lege flessen of een koffievlek
in een verder prachtig tafelkleed

het gebrek aan je laat me niet koud –

de dagelijkse dood aan de keukentafel,

het harde hart met de zachte handen –

het grimmige staren in de donkere ramen en de

kat die zacht maar dwingend

mijn benen streelt, het plukken aan het

tafelkleed met de koffievlek, de bloemen,

de appels in een schaal

ja, dat was iets toen, dat

was iets

Oudejaarsverdriet - een voorschot

2009-12-18T22:22:00.004+01:00

Niemand hier begrijpt een woord van mijn verdriet, mijn

oratie over de urenoude oliebollen en het teveel aan

goedkope rode wijn treft niemand in het bijzonder;

zo’n mooi jaar, zo’n gelukkig leven, schiet het allemaal

in godsnaam maar aan flarden -

het kinderlijk verlangen naar een

eindeloze avond waarna eigenlijk

niet zozeer meer iets bestaat –

zoiets als het eindpunt van alle dingen,

zoiets als de dood, maar

dan alsof het slapen is,

alsof je kunt vliegen door heel hard

van een stoel te springen, zoiets.

De stoel van C.

2009-12-18T22:00:00.005+01:00

Daar staat dan, bedekt met sneeuw de
stoel van C.

onbeschrijfelijk leeg en alleen

zoals mensen ook kunnen zijn

zo.

Dagverslag, zondag

2009-12-14T01:43:00.003+01:00

Dat duistere gedrocht dat de Week heet is er ook weer bijna, beter gezegd – is er haast niet, met haar grijze blubber, met haar namen: maandag, dinsdag, enz. Het is nu goddank zondagavond en er mag gedronken worden; gewoon omdat het weekeinde zowat voorbij is, omdat de week aanstonds begint (ja zij ja, de feeks met de namen en de grijze blubber), omdat er nog een hoop goedkoop sentiment valt te verstouwen. Dat gaat alleen met wijn. Verder nog een begin gemaakt met een gedicht:

G., je kon altijd zo goed praten
over de dood en bijbehorende ongemakken –
alsof de dood zo dagelijks was als
lege flessen of een koffievlek
in een verder prachtig tafelkleed

Alsof de dood van een persoon een vlek, een onregelmatigheid is in een verder prachtig decor – non, maar een mooie metafoor denk ik. Veel gezegd in weinig regels. Enfin, dit gedicht wordt er nog wel één waarover ik dan tevreden ben, dat is ook weer gezegd, opgeschreven, hoeveel moet ik er nog?

H.

Tube Luminescent

2009-12-10T00:12:00.004+01:00

De veldslag lijkt verloren nu ik
constateer dat je stoel al dagen leeg is
en je nog twee dropjes hebt laten liggen,
ze worden plakkerig en oud –

the life, that slides out of you –

Ik grijp me vast aan het uitzicht, zo

verpletterend grijs, zo’n grimas van de Here

waar je liever niet naar kijkt

(maar wat dan, waarheen, het licht van de

TL biedt weinig meer, niets dan

koude waarheid, anyway)

Is er meer, ik heb het niet gevonden,

ik kan het niet meer zien – het is er niet,

of niet meer, of nooit geweest.

Opgedragen aan C.

Poëzie zoals je weet, is niet benijdenswaardig, evenmin de dichter

2009-10-23T00:55:00.010+02:00

Als je bedenkt dat ik gedichten heb geschreven over
de stoflaag op de kasten en de afdruk van je
lippen op een wijnglas en de waxinelichtjes in een
glazen bol verregend en vergeten aan de voet
van de berk die in de tuin verbladert;

poëzie zoals je weet, is niet benijdenswaardig,
evenmin de dichter die duizenden details
met bitter zelfverraad en venijnige weltschmerz
op dat lege stuk papier moet zien te krijgen,
een leven lang gedoemd tot die details

(c) 2009 H. Ruiter